| تبليغات | X |
|
rahnoma ورس بام اجتماعی,فرهنگی,دینی
| ||||||
|
ولسوالی ورس در جنوب غربی شهر بامیان قرار دارد ، آب و هوای نسبتا سرد و خشک دارد و دارای جمعیتی بيش از 180 هزار نفر می باشد بیشتر ساکنان این ولسوالی به كار زراعت اشتغال دارند، در این منطقه یک فصل بيشتر محصول نمي دهد وفصل کار و تلاش کشاورزان شش ماه اول سال است. ورس دارای دهکدههای متعدد است در مجموع ورس از چهار منطقه اصلی تشکیل شدهاست که عبارت است از منطقه ایسپی غو[سفید غو] سرخجوی، چجین و تخت وسراب. منطقه ایسپی غو در قسمت جنوب و جنوب شرقی ولسوالی ورس است به دو بخش ايسپی غو علیا و ايسپی غو سفلی تقسم مي شود، دارای جمعیت حدوداً70 هزار نفر است. اين منطقه در ناحیه ای کوهستانی قرار دارد که از یک دره اصلی و دره های بیشمار فرعی دیگر تشکیل شده است. دليل نام گذاري اين منطقه به اين نام، از این جهت است که در فصل آبخیزی يعني بهار سال که برفها از ارتفاع کوهها شروع به آب شدن می کند و آبها به رود خانه سرازير مي شود طبق معمول بايد آبها به رنگ هاي سرخ، خاکی یا قهوه ای تبدیل شود ولي در این منطقه به علت اینکه کوههای آن از بعضی از سنگ ریزه های مخصوص تشکیل شده است در این موسم از سال آب آن تغییر رنگ نمی دهد و به رنگ عادی آب دیده می شود و در نتیجه این منطقه به ايسپی غو [سفید آب] ناميده شده است. ساكنان این منطقه واطراف آن قوم هزاره وسادات هستند و به زبان فارسی دری هزارگی گپ می زنند. مردمانی است سخت کوش در فصل هاي بهار، تابستان و پاييز با تلاش، شبانه روزي از راه کشاورزی و دامداری در پی کسب روزی هستند. در این منطقه چند مکتب وليسه وجود دارد که از جمله ليسه وارزاغ و مکاتب دیگر مانند ایگ، دیوان، جرگ، پتابقول، جیجان سفلی و وازدرغان همگی ابتدايي هستند و سه حوزه عليمه در اين منطقه وجود دارد كه معرفترين آن حوزه عليمه ولي عصر (عجج) است این مناطق دارای قریه جات متعددی است مانند رزگ، كبتگ، آسياب خودي، جیجان علیا وسفلی، کچکک، قولک، پایین آب، سر پل، للج، سیاه قول، وازدرغان، لوره، کته خاک، استراب، نسپتان، وارزاغ، وركه بلند، نيقول، کنگ، ایگ، کسک، دیوان، جرگ، سرِسنگ، وارزنگ، پچندور، لیگان، توسور، پتابقول، شاهي کندوگ، و... در این مناطق چند رود خانه وجود دارد از جمله رود خانه اي که از پنجاب به ولسوالی ورس و در منطقه ايسپي غو در محل بنام [ دوآب] «يعني يكجا شدن دو رودخانه» بین رزگ و ایگ به آب ايسپي غو وارد مي شود و در ادامه به رود معرف هلمند که از ولسوالی بهسود ولایت میدان جریان دارد مسیر خود را طی می نماید. محصولات از محصولات مهم این مناطق گندم، جو وجوری عموماً وبه طور خاص، سیب و زرد آلوی در دهی رزک، چاکه ( نوعی میوه صحرایی به شکل آلوبالوا) در دو نوع سواره و پیاده بسیار خوشمزه است در دهکده كوچك ای بنام لعل سيب از قريه كسك به وُفور يافت مي شود، خربزه و کچالوی دیوان شهرت جهاني دارد و زرد الو های سرِسنگ نيز در سطح منطقه شهرت خوبي دارد وتوت که در همه این مناطق یافت می شود. صنایع دستی برک هزاره گی لباس زمستانی و در نوع خود بسيار شيك وگرم است از کرک بره سرخ مو تهیه میشود واز صنایع دستی اسپي غو ومناطق دیگر هزاره جات به حساب مي آيد.از صنایع دستی دیگر این منطقه می توان به نمد لیگان كه از پشم گوسفند تهيه مي شود اشاره کرد اين محصول در نوع خود در کشور افغانستان بی نظیر است. گلیم و شال و چاقو خصوصا چاقوي شخصي بنام محمد غدير از دیگر صنایع دستی منطقه ايسپي غو است.
[ سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1391 ] [ 15:45 ] [ رضوانی ]
موضوعات مرتبط: زندگینامه حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) [ دوشنبه بیست و یکم فروردین 1391 ] [ 22:10 ] [ رضوانی ]
 انسان، از نخستین ادوار زندگی اجتماعی، متوجه بازگشت و تكرار برخی از رویدادهای طبیعی، یعنی تكرار فصول شد. نیاز به محاسبه در دوران كشاورزی ، یعنی نیاز به دانستن زمان كاشت و برداشت، فصل بندی ها و تقویم دهقانی و زراعی را به وجود آورد. نخستین محاسبه فصل ها، بی گمان در همه جوامع با گردش ماه كه تغییر آن آسانتر دیده می شد صورت گرفت. و بالاخره در نتیجه نارسایی ها و ناهماهنگی هایی كه تقویم قمری، با تقویم دهقانی داشت، محاسبه و تنظیم تقویم بر اساس گردش خورشید صورت پذیرفت. سال در نزد ایرانیان از زمانی نسبتا كهن به چهار فصل سه ماهه تقسیم شده و همان طور كه ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده است آغاز سال ایرانی از زمان خلقت انسان ( یعنی ابتدای هزاره هفتم از تاریخ عالم) روز هرمز از ماه فروردین بود، وقتی كه آفتاب در نصف النهار ، در نقطه اعتدال ربیعی ، و طالع سرطان بود.
پیدایش جشن نوروزجشن نوروز را به نخستین پادشاهان نسبت می دهند. شاعران و نویسندگان قرن چهارم و پنجم هجری چون فردوسی، عنصری، بیرونی، طبری و بسیاری دیگر كه منبع تاریخی و اسطوره ای آنان بی گمان ادبیات پیش از اسلام بوده ، نوروز را از زمان پادشاهی جمشید می دانند. در خور یادآوری است كه جشن نوروز پیش از جمشید نیز برگزار می شده و ابوریحان نیز با آن كه جشن را به جمشید منسوب می كند یادآور می شود كه : «آن روز كه روز تازه ای بود جمشید عید گرفت؛ اگر چه پیش از آن هم نوروز بزرگ و معظم بود».
روایت های اسلامی درباره نوروزآورده اند كه در زمان حضرت رسول (ص) در نوروز جامی سیمین كه پر از حلوا بود برای پیغمبر هدیه آوردند و آن حضرت پرسید كه این چیست؟ گفتند كه امروز نوروز است. پرسید كه نوروز چیست؟ گفتند عید بزرگ ایرانیان. فرمود: آری، در این روز بود كه خداوند عسكره را زنده كرد. پرسیدند عسكره چیست؟ فرمود عسكره هزاران مردمی بودند كه از ترس مرگ ترك دیار كرده و سر به بیابان نهادند و خداوند به آنان گفت بمیرید و مردند. سپس آنان را زنده كرد وابرها را فرمود كه به آنان ببارند از این روست كه پاشیدن آب در این روز رسم شده. سپس از آن حلوا تناول كرد و جام را میان اصحاب خود قسمت كرده و گفت كاش هر روزی بر ما نوروز بود. و نیز حدیثی است از معلی بن خنیس كه گفت: روز نوروز بر حضرت جعفر بن محمد صادق در آمدم گفت آیا این روز را می شناسی؟ گفتم این روزی است كه ایرانیان آن را بزرگ می دارند و به یكدیگر هدیه می دهند. پس حضرت صادق گفت سوگند به خداوند كه این بزرگداشت نوروز به علت امری كهن است كه برایت بازگو می كنم تا آن را دریابی. پس گفت: ای معلی ، روز نوروز روزی است كه خداوند از بندگان خود پیمان گرفت كه او را بپرستند و او را شریك و انبازی نگیرند و به پیامبران و راهنمایان او بگروند. همان روزی است كه آفتاب در آن طلوع كرد و بادها وزیدن گرفت و زمین در آن شكوفا و درخشان شد. همان روزی است كه كشتی نوح در كوه آرام گرفت. همان روزی است كه پیامبر خدا، امیر المومنین علی (ع) را بر دوش خود گرفت تا بت های قریش را از كعبه به زیر افكند. چنان كه ابراهیم نیز این كار را كرد. همان روزی است كه خداوند به یاران خود فرمود تا با علی (ع) به عنوان امیر المومنین بیعت كنند. همان روزی است كه قائم آل محمد (ص) و اولیای امر در آن ظهور می كنند و همان روزی است كه قائم بر دجال پیروز می شود و او را در كنار كوفه بر دار می كشد و هیچ نوروزی نیست كه ما در آن متوقع گشایش و فرجی نباشیم، زیرا نوروز از روزهای ما و شیعیان ماست.
جشن نوروز
 جشن نوروز دست كم یك یا دو هفته ادامه دارد. ابوریحان بیرونی مدت برگزاری جشن نوروز را پس از جمشید یك ماه می نویسد: « چون جم درگذشت پادشاهان همه روزهای این ماه را عید گرفتند. عیدها را شش بخش نمودند: 5 روز نخست را به پادشاهان اختصاص دادند، 5 روز دوم را به اشراف، 5 روز سوم را به خادمان و كاركنان پادشاهی، 5 روز چهارم را به ندیمان و درباریان ، 5 روز پنجم را به توده مردم و پنجه ششم را به برزگران. ولی برگزاری مراسم نوروزی امروز، دست كم از پنجه و «چهارشنبه آخر سال» آغاز می شود و در «سیزده بدر» پایان می پذیرد. ازآداب و رسوم كهن پیش از نوروز باید از پنجه، چهارشنبه سوری و خانه تكانی یاد كرد.
پنجه (خمسه مسترقه)بنابر سالنمای كهن ایران هر یك از 12 ماه سال 30 روز است و پنج روز باقیمانده سال را پنجه، پنجك، یا خمسه مسترقه، گویند. این پنج روز را خمسه مسترقه نامند از آن جهت كه در هیچ یك از ماه ها حساب نمی شود. مراسم پنجه تا سال 1304 ، كه تقویم رسمی شش ماه اول سال را سی و یك روز قرارداد، برگزار می شد.
میر نوروزیاز جمله آیین های این جشن 5 روزه، كه در شمار روزهای سال و ماه و كار نبود، برای شوخی و سرگرمی حاكم و امیری انتخاب می كردند كه رفتار و دستورهایش خنده آور بود و در پایان جشن از ترس آزار مردمان فرار می كرد. ابوریحان از مردی بی ریش یاد می كند كه با جامه و آرایشی شگفت انگیز و خنده آور در نخستین روز بهار مردم را سرگرم می كرد و چیزی می گرفت. و هم اوست كه حافظ به عنوان « میرنوروزی» دوران حكومتش را « بیش از 5 روز» نمی داند. از برگزاری رسم میر نوروزی، تا لااقل 70 سال پیش آگاهی داریم. بی گمان كسانی را كه در روزهای نخست فروردین، با لباس های قرمز رنگ و صورت سیاه شده در كوچه و گذر وخیابان می بینیم كه با دایره زدن و خواندن و رقصیدن مردم را سرگرم می كنند و پولی می گیرند بازمانده شوخی ها و سرگرمی های انتخاب «میر نوروزی» و «حاكم پنج روزه » است كه تنها در روزهای جشن نوروزی دیده می شوند و آنان در شعرهای خود می گویند: «حاجی فیروزه، عید نوروزه، سالی چند روزه». منبع : مجله موفقیت [ چهارشنبه دهم اسفند 1390 ] [ 15:16 ] [ رضوانی ]
و هرگز بین دو امر مخیر نشد، مگر این که دشوارتر را انتخاب مینمود. اگر ظلمی به او می شد در مقام انتقام بر نمی آمد، مگر آن که حرمتهاي الهی هتک شود که در آن صورت خشم می فرمود و غضبش براي خدا بود. تا زنده بود در حال تکیه دادن غذا میل نفرمود. هیچ گاه چیزي از او خواسته نشد که در جواب، نه بگوید، و هرگز حاجت سائلی را رد نمی کرد، و چنانچه مقدور بود حاجت او را برمی آورد و اگر ممکن نبود با زبان نرم و شیرین او را راضی می ساخت. بلغ العلی بکماله کشف الدجی بجماله حسنت جمیع خصاله صلو علیه و آله
گاهی حسرت می خورم به سعدي که چه ساده و برق آسا پرده از عشق و محبت خویش به جمال دلدارش برکشیده و چنین مجمل و گویا خود را ابراز کرد. من شاید هرچه سعی کنم نتوانم چنین محبتم را ساده بیان کنم. راستی این جان، معطر به چه رایحه اي بود که عطرش در زمان و مکان ساري گشته و از آدمِ پدر گرفته تا اصحابِ کساء و تا امروز به هر جان پاکی که می رسد او را مجذوب خویش می کند؟ گویا عالمیان به سان زنبورهاي عسل پرور، سر بر جام این گل نهاده و می نوشند و هرچه می نوشند تشنگی شان مضاعف می شود. این چه شمیمی است که فرزندان و شوي فاطمه سلام الله علیهم به محض ورود به خانه ولایت آن را استشمام کرده و همگی در زیر خیمه کساي یمانی جمع می شوند و چه زیباست که امین وحی خدا هم براي الحاق به این خیمه انگشت حسرت به دهان می گیرد و زیباتر آن که ذکر این خیمه در هر لحظه اي از تاریخ و در هر محفلی از محافل اهل زمین که جمعی از دوستان ایشان گرد آمده اند چنان محاط رحمت خدایشان می کند که گویا ایشان هم در زیر آن خیمه، شامه جانشان را به عطر بهشتی وجود رسول خدا محمد بن عبدالله می نوازند. خدایا نمی دانم چگونه کلمات را کنار هم بچینم که طاقت وصف آن جان قدسی را داشته باشند، یا چطور در خویش به وسواس جستجو کنم تا پلی از جملات بسازم براي نشان دادن گوشه اي از آن بهشت جانها. اما این را می دانم که کسی جز تو یا آن که ماذون از تو است، نتواند او را چنان که باید وصف کردن. نظر به تاریخ که می افکنم در یک برههاي نام عبد الله پسر عبد المطلب و آمنه به چشمم می خورد و در عجب می مانم که چه می کنیم ما در این دنیاي پوچ خودمان و چه کردند آنان که به نجاست جاهلی تن در ندادند و امانت خلقت را چه نیک به اهل زمین هدیه دادند. سلام خدا بر عبد الله که حتی فرصت دیدن فرزندش نصیبش نشد و سلام بر آمنه ي امین که کشتزار تجلی تمام نور خدا شد. و سلام برتمامی پدران و مادران ایشان که مشکات نور خدا را در بستر جان خویش و در ظلمات جاهلیت از صلبی به رحمی و از رحمی به صلبی دست به دست به عصر محمدي رساندند و در حین فترت رسل که زمین تشنه و تاریک بود سراج منیر وجود محمد صلی الله علیه و آله درخشیدن گرفت و نور هدایتش اهل زمین و آسمان را روشن کرد. خدایا! چه بود در سرّ آن جان لطیف که از یک سوي دل به دلداري چون تو داده بود و از سوي دیگر چنان محبت خویش را میان خلقت تقسیم میکرد که حتی نیکی اش به دشمنانش نیز می رسید. این جان چه استقامتی داشت که هم سنگهاي کودکانِ برانگیخته طائف را به جان میخرید و هم جویاي احوال مردان جاهلی بود که ناسزایش می گفتند. خدایا من ندیدم که او چگونه زیست و از چه آب و خاکی بالید و با چه لباسی در میان مردم حاضر می شد. اما شنیدهام که با بردگان بر سر یک سفره غذا می خورد و داراي طبع بزرگ و خو شرو و خوش معاشرت بود. بدون آن که بخندد همیشهو هرگز بین دو امر مخیر نشد، مگر این که دشوارتر را انتخاب مینمود. اگر ظلمی به او می شد در مقام انتقام بر نمی آمد، مگر آن که حرمتهاي الهی هتک شود که در آن صورت خشم می فرمود و غضبش براي خدا بود. تا زنده بود در حال تکیه دادن غذا میل نفرمود. هیچ گاه چیزي از او خواسته نشد که در جواب، نه بگوید، و هرگز حاجت سائلی را رد نمی کرد، و چنانچه مقدور بود حاجت او را برمی آورد و اگر ممکن نبود با زبان نرم و شیرین او را راضی می ساخت. بلغ العلی بکماله کشف الدجی بجماله حسنت جمیع خصاله صلو علیه و آله
گاهی حسرت می خورم به سعدي که چه ساده و برق آسا پرده از عشق و محبت خویش به جمال دلدارش برکشیده و چنین مجمل و گویا خود را ابراز کرد. من شاید هرچه سعی کنم نتوانم چنین محبتم را ساده بیان کنم. راستی این جان، معطر به چه رایحه اي بود که عطرش در زمان و مکان ساري گشته و از آدمِ پدر گرفته تا اصحابِ کساء و تا امروز به هر جان پاکی که می رسد او را مجذوب خویش می کند؟ گویا عالمیان به سان زنبورهاي عسل پرور، سر بر جام این گل نهاده و می نوشند و هرچه می نوشند تشنگی شان مضاعف می شود. این چه شمیمی است که فرزندان و شوي فاطمه سلام الله علیهم به محض ورود به خانه ولایت آن را استشمام کرده و همگی در زیر خیمه کساي یمانی جمع می شوند و چه زیباست که امین وحی خدا هم براي الحاق به این خیمه انگشت حسرت به دهان می گیرد و زیباتر آن که ذکر این خیمه در هر لحظه اي از تاریخ و در هر محفلی از محافل اهل زمین که جمعی از دوستان ایشان گرد آمده اند چنان محاط رحمت خدایشان می کند که گویا ایشان هم در زیر آن خیمه، شامه جانشان را به عطر بهشتی وجود رسول خدا محمد بن عبدالله می نوازند. خدایا نمی دانم چگونه کلمات را کنار هم بچینم که طاقت وصف آن جان قدسی را داشته باشند، یا چطور در خویش به وسواس جستجو کنم تا پلی از جملات بسازم براي نشان دادن گوشه اي از آن بهشت جانها. اما این را می دانم که کسی جز تو یا آن که ماذون از تو است، نتواند او را چنان که باید وصف کردن. نظر به تاریخ که می افکنم در یک برههاي نام عبد الله پسر عبد المطلب و آمنه به چشمم می خورد و در عجب می مانم که چه می کنیم ما در این دنیاي پوچ خودمان و چه کردند آنان که به نجاست جاهلی تن در ندادند و امانت خلقت را چه نیک به اهل زمین هدیه دادند. سلام خدا بر عبد الله که حتی فرصت دیدن فرزندش نصیبش نشد و سلام بر آمنه ي امین که کشتزار تجلی تمام نور خدا شد. و سلام برتمامی پدران و مادران ایشان که مشکات نور خدا را در بستر جان خویش و در ظلمات جاهلیت از صلبی به رحمی و از رحمی به صلبی دست به دست به عصر محمدي رساندند و در حین فترت رسل که زمین تشنه و تاریک بود سراج منیر وجود محمد صلی الله علیه و آله درخشیدن گرفت و نور هدایتش اهل زمین و آسمان را روشن کرد. خدایا! چه بود در سرّ آن جان لطیف که از یک سوي دل به دلداري چون تو داده بود و از سوي دیگر چنان محبت خویش را میان خلقت تقسیم میکرد که حتی نیکی اش به دشمنانش نیز می رسید. این جان چه استقامتی داشت که هم سنگهاي کودکانِ برانگیخته طائف را به جان میخرید و هم جویاي احوال مردان جاهلی بود که ناسزایش می گفتند. خدایا من ندیدم که او چگونه زیست و از چه آب و خاکی بالید و با چه لباسی در میان مردم حاضر می شد. اما شنیدهام که با بردگان بر سر یک سفره غذا می خورد و داراي طبع بزرگ و خو شرو و خوش معاشرت بود. بدون آن که بخندد همیشه تبسمی بر لب داشت، و بدون آن که چهر ه اش در هم باشد اندوهگین به نظر می رسید، و بدون آن که از خود ذلت نشان بدهد همواره متواضع بود، و بدون آن که اسراف کند سخاوتمند بود. قلبی رقیق و دلی نازك داشت و نسبت به همه مسلمانان رئوف و مهربان بود. من ندیدمش اما از اعماق قلبم از آن جا که همه چیز ریشه می گیرد اورا دوست میدارم. خدایا! در این وانفساي زندگی که همه خلائق سرگرم معاش و ترقی اند نمی دانم چطور خویش را از تند باد حادثه برهانم و به دامن امن آن کشتی نجات برسانم.گرچه پایم لغزان و سربه هوا هستم اما دلگرم به محبت محمد و آلش هستم. خدایا این محبت را دستاویزي قرار می دهم بر اینکه مرا در زمره ایشان بداري و مهتدي به نور آن شمس مضی و سراج منیر کنی. خدایا! در این وانفساي زندگی که همه خلائق سرگرم معاش و ترقی اند نمی دانم چطور خویش را از تند باد حادثه برهانم و به دامن امن آن کشتی نجات برسانم.گرچه پایم لغزان و سربه هوا هستم اما دلگرم به محبت محمد و آلش هستم. خدایا این محبت را دستاویزي قرار می دهم بر اینکه مرا در زمره ایشان بداري و مهتدي به نور آن شمس مضی و سراج منیر کنی. موضوعات مرتبط: سیره محمد ص [ یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390 ] [ 10:5 ] [ رضوانی ]
جهان سرسبز و خرم گشت از میلاد پیغمبر موضوعات مرتبط: میلاد پیامبر ص [ دوشنبه هفدهم بهمن 1390 ] [ 0:8 ] [ رضوانی ]
مى زند آتش به قلبم سوز داغ عسكرى گيرد امشب اشك من هر دم سراغ عسكرى شد به سن كودكى فرزند دلبندش يتيم گشت دُرّ اشك مهدى چلچراغ عسكرى در دل صحراى غم ها و به دشت سرخ عشق لاله سان شد قلب ما خونين ز داغ عسكرى بس كه اندوه فراوان ديد از جور خسان شد لبالب از مى غم ها اياغ عسكرى با گلاب اشك و با سوز درون گويد سخن «حافظى» آن بلبل خوش خوان باغ عسكرى موضوعات مرتبط: سوز داغ [ پنجشنبه سیزدهم بهمن 1390 ] [ 7:3 ] [ رضوانی ]
سامرا اى شاهد شبهاى من خوشه چين خرمن غمهاى من مرغ دل از خاك تو پر مىكشد جام كوچ سرخ را سر مىكشد اينهمه غم كه دلم را پر نمود قامت خورشيد را خم كرده بود گاه رنجور از اسارت مىشدم شاهد صدها جسارت مىشدم گاه مىشد از جفاى ناكسان مىشدم همخانه با درّندگان مانده خورشيد توانم در شفق نيست در عُمق نگاه من رمق چار ساله كودكم با چشم زار مىكشد در سجده هايش انتظار او پرا ز احساس درد بى كسى است اشك چشم او پراز دلواپسى است ساقى يك جرعه آب زمزم است زخم تشنه بودنم را مرهم است مثل من كه خواندهام او را به بر فاطمه خوانده است او را پشت در بر غريبى على مؤمن شده شاهد جان دادن محسن شده او كتاب پر ز درد فاطمه است يوسف صحرا نوردِ فاطمه است انتقام فاطمه در خشم اوست ذوالفقار مرتضا در چشم اوست او بود احياگر قرآن و حج شيعيان اَلصّبر مِفْتاحُ الْفَرَج موضوعات مرتبط: سامرا [ پنجشنبه سیزدهم بهمن 1390 ] [ 6:59 ] [ رضوانی ]
نويسنده: مهدى پيشوائى معتمد عباسى كه همواره از محبوبيت و نفوذ معنوى امام در جامعه نگران بود، چون ديد توجه مردم به امام روز بروز بيشتر مىشود و زندان و اختناق و مراقبت تاثير معكوس دارد، سرانجام به همان شيوه مزورانه ديرينه متوسل شد و امام را پنهانى مسموم ساخت. دانشمند نامدار جهان تشيع، «طبرسى» ، مىنويسد: بسيارى از دانشمندان ما گفتهاند: امام عسكرى-عليه السلام-بر اثر مسموميتبه شهادت رسيد، چنانكه پدرش و جدش و همه امامان، با شهادت از دنيا رفتهاند. (1) «كفعمى» ، دانشمند معروف شيعه، مىگويد: او را «معتمد» مسموم ساخت (2) و «محمد بن جرير بن رستم» ، از دانشمندان شيعى در قرن چهارم، معتقد است كه: امام عسكرى-عليه السلام-در اثر مسموميتبه درجه شهادت رسيد. (3) يكى از نشانههاى شهادت امام توسط دربار عباسى، تحركها و تلاشهاى فوق العادهاى بود كه معتمد عباسى در روزهاى مسموميت و شهادت امام، براى عادى جلوه دادن مرگ آن حضرت از خود نشان داد. «ابن صباغ مالكى» ، يكى از دانشمندان اهل سنت، از قول «عبيد الله بن خاقان» ، يكى از درباريان عباسى (كه از احترام او نسبتبه امام ياد كرديم) مىنويسد: «... هنگام در گذشت ابو محمد حسن بن على عسكرى-عليه السلام-معتمد، خليفه عباسى حال مخصوصى پيدا كرد كه ما از آنشگفت زده شديم و فكر نمىكرديم چنين حالى در او (كه خليفه وقتبود و قدرت را در دست داشت) ديده شود. وقتى «ابو محمد» (امام عسكرى) رنجور شد، پنج نفر از اطرافيان خاص خليفه كه همه از فقيهان دربارى بودند، به خانه او گسيل شدند. معتمد به آنان دستور داد در خانه ابو محمد بمانند و هر چه روى مىدهد به او گزارش كنند، نيز عدهاى را به عنوان پرستار فرستاد تا ملازم او باشند، و همچنين به «قاضى بن بختيار» فرمان داد ده نفر از معتمدين را انتخاب كند و به خانه ابو محمد بفرستد و آنان هر صبح و شام نزد او بروند و حال او را زير نظر بگيرند. دو يا سه روز بعد به خليفه خبر دادند حال ابو محمد سختتر شده و بعيد استبهتر شود. خليفه دستور داد شب و روز ملازم خانه او باشند و آنان پيوسته ملازم خانه آن بزرگوار بودند تا پس از چند روزى رحلت فرمود. وقتى خبر درگذشت آن حضرت پخش شد، سامراء به حركت در آمد و سراپا فرياد و ناله گرديد و بازارها تعطيل و مغازهها بسته شد. بنى هاشم، ديوانيان، امراى لشكر، قاضيان شهر، شعرا، شهود و گواهان و ساير مردم براى شركت در مراسم تشييع حركت كردند، سامراء در آن روز يادآور صحنه يامتبود! وقتى جنازه آماده دفن شد، خليفه برادر خود، «عيسى بن متوكل» ، را فرستاد تا بر جنازه آن حضرت نماز بگزارد. هنگامى كه جنازه را براى نماز روى زمين گذاشتند، عيسى نزديك رفت و صورت آن حضرت را باز كرد. و به علويان و عباسيان و قاضيان و نويسندگان و شهود نشان داد و گفت: اين «ابو محمد عسكرى» است كه به مرگ طبيعى درگذشته است و فلان و فلان از خدمتگزاران خليفه نيز شاهد بودهاند! ! بعد روى جنازه را پوشاند و بر او نماز خواند، و فرمان داد براىدفن ببرند... » (4) البته اين نماز جنبه تشريفاتى داشت و طرحى بود كه رژيم حاكم براى لوث كردن ماجراى شهادت امام ريخته بود و چنانكه در ميان دانشمندان شيعه مشهور است، حضرت مهدى-عج-به طور خصوصى بر جنازه پدر بزرگوارش، امام عسكرى-عليه السلام-نماز گزارد. (5) پىنوشتها: 1) اعلام الورى، الطبعة الثالثة، دار الكتب الاسلامية، ص 367. 2) حاج شيخ عباس قمى، الانوار البهية، مشهد، كتابفروشى جعفرى، ص 162. 3) دلائل الامامة، نجف، منشورات المكتبة الحيدرية، 1383 ه. ق، ص 223. 4) الفصول المهمة، چاپ قديم، ص 307-308. اين قضيه را مرحوم شيخ مفيد در ارشاد و فتال نيشابورى در روضة الواعظين و طبرسى در اعلام الورى و على بن عيسى الاربلى از قول احمد پسر عبيد الله بن خاقان نقل كردهاند. اين گزارش نشان مىدهد كه امام در جامعه چه موقعيتى داشته و حكومت عباسى چرا نگران بوده است و نيز روشن مىكند كه خليفه از برملا شدن مسموميت و قتل امام تا چه حد وحشت داشته است و لذا با زمينه سازى قبلى كوشيده استشهادت امام را مرگ طبيعى قلمداد كند! 5) صدوق، كمال الدين، قم، مؤسسة النشر الاسلامي، (التابعة) لجماعة المدرسين، بقم المشرفة، 1405 ه. ق، باب 43، ص 475-مجلسى، بحار الانوار، الطبعة الثانية، تهران، المكتبة الاسلامية، 1395 ه. ق، ج 50، ص 332-333. موضوعات مرتبط: شهادت امام عسکری ع [ پنجشنبه سیزدهم بهمن 1390 ] [ 6:54 ] [ رضوانی ]
مکتب های منطقه اسپی غو
مهمترین مکتب شیوقل در قریه ورزاغ سفید غو سفلی قرار دارد .این مکتب در زمان داود خان به سویه متوسطه ارتقاء یافته بود .تعمیر کوچک وگلین داشت ,میز,صندلی,تخته سیاه,ودیگر امکانات آموزشی را آورده بودند که بعد از آغاز انقلاب وتعطیلی مکتب همگی به یغما برده شد وتوسط اهالی محل بعنوان هیزم مورد استفاده قرارگرفت. مردم منطقه به دلیل بی اطلاعی از وضعیت آموزشی وعدم اعتماد به نظام داود خان ونظامهای کمونیستی بعد از آن ,حاضر نبودند فرزندان شان را به مکتب بفرستند با آغاز انقلاب مکاتب تعطیل گردید وتا زمان برقراری نظام دموکراسی در ده سال پیش خبری از مکتب نبود ,پسران ودختران فقط در فصل های زمستان به مکتب خانه میرفت وبه روش بسیار سنتی قرآن آموزش داده می شد .برخی کتاب هارا به انتخاب خود پیش ملای مکتب میخواند واو هم به روش استبدادی با بچه ها برخورد می کرد بگونه ی هیچ کس جراءت حرف زدن ونوشتن رانداشت. مکتب ورزاغ بعد از استقرار نظام دموکراسی به سویه لیسه ارتقاء یافت ولی هنوز تعمیر ندارد وشاگردان آن در ساختمان مکتب متوسطه درس میخوانند این ساختمان در سال 83بصورت ناقص ساخته شد که الان با مشکلات زیادی روبرواست از جمله اینکه سرویس بهداشتی وتشناب ندارد ونیاز شدید به احاطه وپخته کاری فضای داخل مکتب هست تا در هنگام برگزاری مراسم صبحگاهی وعمومی شاگردان روی خاک نباشند . تعمیر متوسطه اناث هم بعد ازچند سال معطلی و کشمکش بین اهالی محل به تازه گی ساخته شده ولی هنوز تکمیل نگردیده متاءسفانه در کار ساخت آن کوتاهی زیادی صورت گرفته است وآنطوری که لازم بودوبایدطبق نقشه انجنری ساخته می شد ,انجام نشده است وبا مکاتب ساخته شده در دیگر مناطق اصلا قابل مقایسه نیست. شاید عوامل متعددی در این مسئله دخیل باشد که دور افتادگی منطقه می تواند یکی از عوامل باشد,عامل دیگری که خیلی مهم است این است که دلسوزی لازم برای مکاتب منطقه وسر نشت آینده فرزندان شان وجود ندارد وشورای اولیاءومربیان نمی توانند به نقش خود عمل کنند کسانیکه مسئولیت ساختن تعمیر را به عهده داشته اند تلاش کرده اند مصالح ساخمانی استاندارد را در تعمیر مصرف نکنند وبدین صورت سودی بیشتری بدست آورند,مثلا خودم که در تابستان وماه رمضان در آنجا بودم ,هیئتی برای بازرسی ساختمان متوسطه اناث به آنجا آمده بود مدیر مکتب اناث که نقش مهمی در این زمینه دارد همراه چند نفر از دوستان وهمکاران شان ,یک روز درس مکتب را تعطیل نموده بود دربدر دنبال مهرقلابی مغازه های گادر وچادر فروشی می گشت تا تخته چوب های را که در سقف وورق های فلزی را که به روی بام ساختمان بکار رفته است را استاندارد جلوه دهند . این ساختمان در حالیکه طبق نقشه انجنری باید درسقفش چوب خار بکار میرفت وورق فلزی با پیج ومهره باید محکم می شد فقط با میخ های ساده به چوب های منطقه ی که مقاوت خیلی کمتری دارد کار شده است.سود جویی برخی متنفذین محلی وسستی مردم منطقه در امر تربیت وتحصیل فرزندان شان تاثیر زیادی در این مسئله داشته است .این در حالی است که در حدود یکهزار ودوصد شاگرد اعم از ذکور واناث در دو شیفت صبح وعصر در آنجا مشغول به تحصیلند با اینکه هم در شیفت صبح وهم در شیفت عصر هردو ساختمان پر است باز هم مدرس کم می آورد وتعدادی از شاگردان در مغازه های اطراف وبعضی هم در زیر چادر درس میخوانند. بنا بر این ضروری است که مردم منطقه دست بدست هم داده تلاش نمایند تا کار ساختمان لیسه شان در وزارت معارف در اولویت قرار داده شود .ولی باید دیگر هوشیار شده باشند ونگذارند که تعمیر لیسه شان مانند دو دفعه قبل با کم کاری سود جویان ناقص بماند,و سر نوشت آینده فرزندان این مردم به بازی گرفته شود, سود جویان وفرصت طلبان با به عهده گرفتن کار های عام المنغعه ,آنها را ناقص گذاشته و جیب های خود را پر نمایند. وحالا سه سال است که لیسه ورزاغ فارغ صنف12دارد ,تعداد از فارغین در کنکور سراسری افغانستان شرکت نموده اند وبه دانشگاه های کشور راه یافته اند که بیشتر شان در رشته های مثل زراعت ومالداری وتربیت معلم قبول شده اند ودر رشته های که معدل بالا میخواهد کمتر راه یافته اند .شاید راه یابی این تعداد به دانشگاه مرهون تلاش شخصی وخواندن کورس در زمستان ها بوده باشند که در هنگام تعطیلی مکاتب به شهر ها میروندوبا انتخاب درس در رشته های مورد نیازخویش, شانس شان را در کنکور سراسری بیشتر میکنند . اما در عین حال وضعیت درسی دراین لیسه اسف بار است اکثر معلمین که در آنجا مشغولند سواد لازم حتی در حد صنف 12 را هم ندارند زیرا خود شاگرد _معلم بوده اند,مدیریت آنجا بسیار ضعیف است ونمیتواند نظم لازم در لیسه را بوجود آورد ,بهترین وضعیت درسی این لیسه مربوط سال 89 است که مدیریت آن را آقای قاسم رضایی به عهده داشت,تعداد از معلمین آن در آن سال فارغ دانشگاه بود مردم منطقه هم از وضعیت درسی اظهار رضایت میکرد ولی قبل وبعد از آن را اسف بار میخوانند. مکتب های دیگری نیز در این منطقه هست که اکثر آنها تعمیر ندارد ودرسهای شاگردان درحسینیه ها,چادر ها,ویا مغازه های اجاره ی برگزار میشود که بنده اختصارا فهرست از آن را در زیر می آورم . 1.مکتب ابتدائیه جیجان ,در حسینیه برگزار است . 2.مکتب ابتدائیه استراب,در مغازه های اجاره ی برگزار است. 3.مکتب متوسطه رزک,در حسینیه. 4.مکتب متوسطه ایک,در حسینیه برگزار است تعمیر آن در حال کار می باشد در تابستان دیوار های آن تکمیل شده بود وامید است که برای سال آیند ه آماده شود . 5.مکتب متوسطه ورال, 6.مکتب متوسطه وازدرغان,در زیر چادر ودکه های که از چوب وبرگ درختان ساخته اند بر گزار است . 7. مکتب متوسطه دیوان . 8.مکتب متوسطه للّج. تعداد مکاتب متوسطه وابتدائیه دیگری نیز در مناطق پجندور,لیگان,ورزنگ وسفید غو علیا نیز هست که بنده از آنها اطلاع دقیقی ندارم .
موضوعات مرتبط: سفید آب [ سه شنبه چهارم بهمن 1390 ] [ 12:51 ] [ رضوانی ]
استاد شهيد مرتضى مطهرى زندگانى امام صادق عليه السلام (1)به مناسبت اينكه امروز روز وفات امام ششم،صادق اهل البيت عليهم السلام است،سخنان من در اطراف آن خصيتبزرگوار و نكاتى از سيرت آن حضرت خواهد بود. امام صادق عليه السلام در ماه ربيع الاول سال 83 هجرى در زمان خلافت عبد الملك بن مروان اموى به دنيا آمد،و در ماه شوال يا ماه رجب در سال 148 هجرى در زمان خلافت ابو جعفر منصور عباسى از دنيا رحلت كرد.در زمان يك خليفه با هوش سفاك اموى به دنيا آمد و در زمان يك خليفه مقتدر با هوش سفاك عباسى از دنيا رحلت كرد،و در آن بين شاهد دوره فترت خلافت و انتقال آن از دودمانى به دودمان ديگر بود. مادر آن حضرت،همان طورى كه در كافى و بحار و ساير كتب ضبط شده،ام فروه دختر قاسم بن محمد بن ابى بكر بود، لذا از طرف مادر نسب آن حضرت به ابوبكر مىرسيد و چون قاسم بن محمد بن ابى بكر با دختر عموى خود اسماء دختر عبد الرحمن بن ابى بكر ازدواج كرده بود،بنابر اين مادر آن حضرت،هم از طرف پدر نواده ابو بكر است و هم از طرف مادر، و لهذا حضرت صادق مىفرموده:«ولدنى ابو بكر مرتين»يعنى ابو بكر دو بار مرا به دنيا آورد،از دو راه نسب من به ابو بكر مىرسد. فرصت طلايىامام صادق عليه السلام شيخ الائمه است،از همه ائمه ديگر عمر بيشترى نصيب ايشان شد،شصت و پنجساله بود كه از دنيا رحلت فرمود.عمر نسبتا طويل آن حضرت و فتورى كه در دستگاه خلافت رخ داد كه امويان و عباسيان سر گرم زد و خورد با يكديگر بودند فرصتى طلايى براى امام به وجود آورد كه بساط افاضه و تعليم را بگستراند و به تعليم و تربيت و تاسيس حوزه علمى عظيمى بپردازد،جمله«قال الصادق»شعار علم حديث گردد،و به نشر و پخش حقايق اسلام موفق گردد.از آن زمان تا زمان ما هر كس از علما و دانشمندان اعم از شيعى مذهب و غيره كه نام آن حضرت را در كتب و آثار خود ذكر كردهاند با ذكر حوزه و مدرسهاى كه آن حضرت تاسيس كرد و شاگردان زيادى كه تربيت كرد و رونقى كه به بازار علم و فرهنگ اسلامى داد توام ذكر كردهاند،همان طورى كه همه به مقام تقوا و معنويت و عبادت آن حضرت نيز اعتراف كردهاند. شيخ مفيد از علماى شيعه مىگويد آنقدر آثار علمى از آن حضرت نقل شده كه در همه بلاد منتشر شده.از هيچ كدام از علماى اهل بيت آنقدر كه از آن حضرت نقل شد،نقل نشده.اصحاب حديث نام كسانى را كه در خدمت آن حضرت شاگردى كردهاند و از خرمن وجودش خوشه گرفتهاند ضبط كردهاند،چهار هزار نفر بودهاند و در ميان اينها از همه طبقات و صاحبان عقايد و آراء و افكار گوناگون بودهاند. محمد بن عبد الكريم شهرستانى،از علماى بزرگ اهل تسنن و صاحب كتاب معروف الملل و النحل،درباره آن حضرت مىگويد:«هو ذو علم غزير،و ادب كامل فى الحكمة،و زهد فى الدنيا،و ورع عن الشهوات.»يعنى او،هم داراى علم و حكمت فراوان و هم داراى زهد و ورع و تقواى كامل بود،بعد مىگويد مدتها در مدينه بود،شاگردان و شيعيان خود را تعليم مىكرد،و مدتى هم در عراق اقامت كرد و در همه عمر متعرض جاه و مقام و رياست نشد و سر گرم تعليم و تربيتبود.در آخر كلامش در بيان علت اينكه امام صادق توجهى به جاه و مقام و رياست نداشت اين طور مىگويد:«من غرق فى بحر المعرفة لم يقع فى شط،و من تعلى الى ذروة الحقيقة لم يخف من حط.»يعنى آن كه در درياى معارف غوطهور استبه خشكى ساحل تن در نمىدهد،و كسى كه به قله اعلاى حقيقت رسيده نگران پستى و انحطاط نيست. كلماتى كه بزرگان اسلامى از هر فرقه و مذهب در تجليل مقام امام صادق صلوات الله عليه گفتهاند زياد است،منظورم نقل آنها نيست،منظورم اشارهاى بود به اينكه هر كس امام صادق عليه السلام را مىشناسد آن حضرت را با حوزه و مدرسهاى عظيم و پر نفع و ثمر كه آثارش هنوز باقى و زنده است مىشناسد.حوزههاى علميه امروز شيعه امتداد حوزه آن روز آن حضرت است. سخن در اطراف امام صادق سلام الله عليه ميدان وسيعى دارد.در قسمتهاى مختلف مىتوان سخن گفت زيرا اولا سخنان خود آن حضرت در قسمتهاى مختلف مخصوصا در حكمت عملى و موعظه زياد است و شايسته عنوان كردن است،ثانيا در تاريخ زندگى آن حضرت قضاياى جالب و آموزنده فراوان است.بعلاوه احتجاجات و استدلالات عالى و پر معنى با دهريين و ارباب اديان و متكلمان فرق ديگر اسلامى و صاحبان آراء و عقايد مختلف،بسيار دارد كه همه قابل استفاده است.گذشته از همه اينها تاريخ معاصر آن حضرت كه با خود آن حضرت يا شاگردان آن حضرت مرتبط استشنيدنى و آموختنى است. سيرت و روش اماماين بنده امروز عرايض خود را اختصاص مىدهم به مقايسهاى بين سيرت و روشى كه امام صادق عليه السلام در زمان خود انتخاب كرد با سيرت و روشى كه بعضى از اجداد بزرگوار آن حضرت داشتند كه گاهى به ظاهر مخالف يكديگر مىنمايد.رمز و سر اين مطلب را عرض مىكنم و از همين جا يك نكته مهم را استفاده مىكنم كه براى امروز ما و براى هميشه بسيار سودمند است. فايده سيره هاى گوناگون معصومينما شيعيان كه به امامت ائمه دوازدهگانه اعتقاد داريم و همه آنها را اوصياء پيغمبر اكرم و مفسر و توضيح دهنده حقايق اسلام مىدانيم و گفتار آنها را گفتار پيغمبر و كردار آنها را كردار پيغمبر و سيرت آنها را سيرت پيغمبر صلى الله عليه و آله مىدانيم،از امكاناتى در شناختحقايق اسلامى بهرهمنديم كه ديگران محرومند،و چون وفات حضرت امام حسن عسكرى عليه السلام-كه امام يازدهم است و بعد از ايشان دوره غيبت پيش آمد-در سال 260 واقع شد،از نظر ما شيعيان مثل اين است كه پيغمبر اكرم تا سال 260 هجرى زنده بود و در همه اين زمانها با همه تحولات و تغييرات و اختلاف شرايط و اوضاع و مقتضيات حاضر بود. البته نمىخواهم بگويم كه اثر وجود پيغمبر اكرم اگر زنده بود چه بود و آيا اگر فرضا آن حضرت در اين مدت حيات مىداشت چه حوادثى در عالم اسلام[پيش]مىآمد،نه،بلكه مقصودم اين است كه از نظر ما شيعيان كه معتقد به امامت و وصايت هستيم،وجود ائمه اطهار از جنبه حجيت قطعى گفتار و كردار و سيرت در اين مدت طولانى مثل اين است كه شخص پيغمبر-ولى نه در لباس نبوت و زعامتبلكه در لباس يك فرد مسلمان عامل به وظيفه-وجود داشته باشد و دورههاى مختلفى را كه بر عالم اسلام در آن مدت گذشتشاهد باشد و در هر دورهاى وظيفه خود را بدون خطا و اشتباه، متناسب با همان دوره انجام دهد. بديهى است كه با اين فرض،مسلمانان بهتر و روشنتر مىتوانند وظايف خود را در هر عصر و زمانى در يابند و تشخيص دهند. تعارض ظاهرى سيره ها و ضرورت حل آنهاما در سيرت پيشوايان دين به امورى بر مىخوريم كه به حسب ظاهر با يكديگر تناقض و تعارض دارند،همچنان كه در اخبار و آثارى كه از پيشوايان دين رسيده احيانا همين تعارض و تناقض ديده مىشود.در آن قسمت از اخبار و روايات متعارض كه مربوط به فقه و احكام است،علما در مقام حل و علاج آن تعارضها بر آمدهاند كه در محل خود مذكور است.در سيرت و روش پيشوايان دين هم همين تعارض و تناقض در بادى امر ديده مىشود،بايد ديد راه حل آن چيست؟ اگر در اخبار متعارض كه در فقه و احكام نقل شده،تعارضها حل نگردد و هر كسى يك خبر و حديثى را مستمسك خود قرار دهد و عمل كند مستلزم هرج و مرج خواهد بود.سيرت و روش پيشوايان دين هم كه با يكديگر به ظاهر اختلاف دارد همين طور است،اگر حل نگردد و رمز مطلب معلوم نشود مستلزم هرج و مرج اخلاقى و اجتماعى خواهد بود.ممكن است هر كسى به هواى نفس خود يك راهى را پيش بگيرد و بعد آن را با عملى كه در يك مورد معين و يك زمان معين از يكى از ائمه نقل شده توجيه و تفسير كند،باز يك نفر ديگر به هواى خود و مطابق ميل و سليقه خود راهى ديگر ضد آن راه را پيش بگيرد و او هم به يك عملى از يكى از ائمه عليهم السلام كه در مورد معين و زمان معين نقل شده استناد كند و بالاخره هر كسى مطابق ميل و سليقه و هواى نفس خود راهى پيش بگيرد و براى خود مستندى هم پيدا كند. مثلا ممكن استيك نفر طبعا و سليقتا و تربيتا سختگير باشد و زندگى با قناعت و كم خرجى را بپسندد،همينكه از او بپرسند چرا اينقدر بر خودت و خانوادهات سخت مىگيرى بگويد رسول خدا و على مرتضى همين طور بودند،آنها هرگز جامه خوب نپوشيدند و غذاى لذيذ نخوردند و مركوب عالى سوار نشدند و مسكن مجلل ننشستند،آنها نان جو مىخوردند و كرباس مىپوشيدند و بر شتر يا الاغ سوار مىشدند و در خانه گلى سكنى مىگزيدند. و باز يك نفر ديگر طبعا و عادتا خوشگذران و اهل تجمل باشد،و اگر از او سؤال شود كه چرا به كم نمىسازى و قناعت نمىكنى و زهد نمىورزى،بگويد چون امام حسن مجتبى و يا امام جعفر صادق اين طور بودند،آنها از غذاى لذيذ پرهيز نداشتند،جامه خوب مىپوشيدند،مركوب عالى سوار مىشدند،مساكن مجلل هم احيانا داشتند. همچنين ممكن استيك نفر يا افرادى طبعا و مزاجا سر پرشورى داشته باشند و طبعشان سكون و آرامش را نپسندد و براى توجيه عمل خود به سيرت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در صدر اسلام يا به نهضتحسينى عليه السلام استدلال كنند،و يك نفر يا افراد ديگر كه بر عكس مزاجا عافيت طلب و گوشهگير و منزوىاند و در نفس خود شهامت و جراتى نمىبينند،موضوع تقيه و راه و روش امام صادق عليه السلام يا ائمه ديگر را مورد استناد خود قرار دهند.آن كس كه مثلا طبعا معاشرتى و اجتماعى استبه عمل و سيرت يك امام و آن كس كه طبعا اهل عزلت و تنهايى استبه سيرت يك امام ديگر متوسل شود. بديهى است در اين صورت نه تنها سيرت و روش پاك و معنى دار رسول اكرم و ائمه اطهار مورد استفاده قرار نمىگيرد، بلكه وسيلهاى خواهد بود براى اينكه هر كسى راه توجيهى براى عمل خود پيدا كند و به دعوت و سخن كسى گوش ندهد و جامعه دچار هرج و مرج گردد. واقعا هم همچون تعارض و تناقض ظاهرى در سيرت ائمه اطهار عليهم السلام ديده مىشود،مىبينيم مثلا حضرت امام حسن عليه السلام با معاويه صلح مىكند و اما امام حسين عليه السلام قيام مىكند و تسليم نمىشود تا شهيد مىگردد، مىبينيم كه رسول خدا و على مرتضى در زمان خودشان زاهدانه زندگى مىكردند و احتراز داشتند از تنعم و تجمل،ولى ساير ائمه اين طور نبودند.پس بايد اين تعارضها را حل كرد و رمز آنها را دريافت. درس و تعليم نه تعارضگفتم بايد اين تعارض را حل كرد و رمز آن را دريافت.بلى بايد رمز آن را دريافت.واقعا رمز و سرى دارد.اين تعارض با ساير تعارضها فرق دارد،تعارضى نيست كه روات و ناقلان احاديثبه وجود آورده باشند و وظيفه ما آن گونه حل و رفع باشد كه معمولا در تعارض نقلها مىشود،بلكه تعارضى است كه خود اسلام به وجود آورده،يعنى روح زنده و سيال تعليمات اسلامى آن را ايجاب مىكند.بنابراين اين تعارضها در واقع درس و تعليم است نه تعارض و تناقض،درس بسيار بزرگ و پر معنى و آموزنده. مطلب را در اطراف همان دو مثالى كه عرض كردم توضيح مىدهم.يكى مثال سختگيرى و زندگى زاهدانه،در مقابل زندگى مقرون به تجمل و توسعه در وسائل زندگى،و يكى هم مثال قيام و نهضت،در مقابل سكوت و تقيه.همين دو مثال براى نمونه كافى است.اما مثال اول: فلسفه زهدبه طور مسلم رسول خدا و على مرتضى عليهما السلام زاهدانه زندگى مىكردند و در زندگى بر خود سخت مىگرفتند. اين عمل را دو نحو مىتوان تفسير كرد.يكى اينكه بگوييم دستور اسلام به طور مطلق براى بشر اين است كه از نعمتها و خيرهاى اين جهان محترز باشد.اسلام همان طورى كه به اخلاص در عمل،و توحيد در عبادت،و به صدق و امانت و صفا و محبت دستور مىدهد،به احتراز و اعراض از نعمتهاى دنيا هم دستور مىدهد.همان طورى كه آن امور بالذات براى بشر كمالند و در همه زمانها مردم بايد موحد باشند،صدق و امانت و صفا و محبت داشته باشند،از دروغ و دغل و زبونى پرهيز داشته باشند،همين طور در همه زمانها و در هر نوع شرايطى لازم است كه از نعمتها و خيرات دنيا احتراز داشته باشند. تفسير ديگر اينكه بگوييم فرق استبين آن امور كه مربوط به عقيده و يا اخلاق و يا رابطه انسان با خداى خودش است و بين اين امر كه مربوط به انتخاب طرز معيشت است.اينكه رسول خدا و على مرتضى بر خود در غذا و لباس و مسكن و غيره سخت مىگرفتند نه از اين جهت است كه توسعه در زندگى بالذات زشت و نا پسند است،بلكه مربوط به چيزهاى ديگر بوده،يكى مربوط بوده به وضع عصر و زمانشان كه براى عموم مردم وسيله فراهم نبود،فقر عمومى زياد بود.در همچو اوضاعى مواسات و همدردى اقتضا مىكرد كه به كم قناعت كنند و ما بقى را انفاق كنند.بعلاوه آنها در زمان خود زعيم و پيشوا بودند،وظيفه زعيم و پيشوا كه چشم همه به اوستبا ديگران فرق دارد. وقتى كه على عليه السلام در بصره بر مردى به نام علاء بن زياد حارثى وارد شد،او از برادرش شكايت كرد و گفتبرادرم تارك دنيا شده و جامه كهنه پوشيده و زن و فرزند را يكسره ترك كرده.فرمود حاضرش كنيد.وقتى كه حاضر شد فرمود چرا بر خود سخت مىگيرى و خود را زجر مىدهى؟چرا بر زن و بچهات رحم نمىكنى؟آيا خداوند كه نعمتهاى پاكيزه دنيا را آفريده و حلال كرده كراهت دارد كه تو از آنها استفاده كنى؟آيا تو اين طور فكر مىكنى كه خداوند دوست نمىدارد بندهاش از نعمتش بهره ببرد؟ عرض كرد:«هذا انت فى خشونه ملبسك و جشوبة ماكلك» (2) گفتيا امير المؤمنين!خودت هم كه مثل منى،تو هم كه از جامه خوب و غذاى خوب پرهيز دارى. فرمود من با تو فرق دارم،من امام و پيشواى امتم،مسؤول زندگى عمومى هستم،بايد در توسعه و رفاه زندگى عمومى تا آن حدى كه مقدور استسعى كنم.آن اندازه كه ميسر نشد و مردمى فقير باقى ماندند،بر من از آن جهت كه در اين مقام هستم لازم است در حد ضعيفترين و فقيرترين مردم زندگى كنم تا فقر و محروميت،فقرا را زياد ناراحت نكند،لا اقل از آلام روحى آنها بكاهم،موجب تسلى خاطر آنها گردم. اين بود دو نوع تفسيرى كه از طرز زندگانى زاهدانه رسول خدا و على مرتضى عليهما السلام مىتوان كرد. اگر تفسير اول صحيح مىبود مىبايست همه در همه زمانها خواه آنكه وسيله براى عموم فراهم باشد خواه نباشد،خواه آنكه مردم در وسعتباشند خواه نباشند آن طور زندگى كنند و البته ساير ائمه عليهم السلام هم در درجه اول از آن طرز زندگى پيروى مىكردند،و اما اگر تفسير دوم صحيح است،نه،لازم نيست همه از آن پيروى كنند،آن طور زندگى مربوط به اوضاعى نظير اوضاع آن زمان بوده،در زمانهاى غير مشابه با آن زمان،پيروى لازم نيست. وقتى كه به احوال و زندگى و سخنان امام صادق عليه السلام مراجعه مىكنيم مىبينيم آن حضرت كه ظاهر زندگىاش با پيغمبر و على فرق دارد،به خاطر همين نكته بوده و خود آن حضرت اين نكته را به مردم زمانش درباره فلسفه زهد گوشزد كرده است. اينها كه عرض كردم از تعليمات آن حضرت اقتباس شد. در زمان امام صادق عليه السلام گروهى پيدا شدند كه سيرت رسول اكرم را در زهد و اعراض از دنيا به نحو اول تفسير مىكردند،معتقد بودند كه مسلمان هميشه و در هر زمانى بايد كوشش كند از نعمتهاى دنيا احتراز كند.به اين مسلك و روش خود نام«زهد»مىدادند و خودشان در آن زمان به نام«متصوفه»خوانده مىشدند.سفيان ثورى يكى از آنهاست.سفيان يكى از فقهاى تسنن به شمار مىرود و در كتب فقهى اقوال و آراء او زياد نقل مىشود.اين شخص معاصر با امام صادق است و در خدمت آن حضرت رفت و آمد و سؤال و جواب مىكرده. در كافى مىنويسد روزى سفيان بر آن حضرت وارد شد،ديد امام جامه سفيد و لطيف و زيبايى پوشيده،اعتراض كرد و گفتيا ابن رسول الله سزاوار تو نيست كه خود را به دنيا آلوده سازى،امام به او فرمود:ممكن است اين گمان براى تو از وضع زندگى رسول خدا و صحابه پيدا شده باشد.آن وضع در نظر تو مجسم شده و گمان كردهاى اين يك وظيفهاى است از طرف خداوند مثل ساير وظايف،و مسلمانان بايد تا قيامت آن را حفظ كنند و همان طور زندگى كنند.اما بدان كه اين طور نيست.رسول خدا در زمانى و جايى زندگى مىكرد كه فقر و تنگدستى مستولى بود،عامه مردم از داشتن وسايل و لوازم اوليه زندگى محروم بودند.اگر در عصرى و زمانى وسايل و لوازم فراهم شد،ديگر دليلى براى آن طرز زندگى نيست، بلكه سزاوارترين مردم براى استفاده از موهبتهاى الهى،مسلمانان و صالحانند نه ديگران. اين داستان بسيار مفصل و جامع است و امام در جواب سفيان كه بعد رفقايش هم به او ملحق شدند استدلالات زيادى بر مدعاى خود و بطلان مدعاى آنها كرد كه فعلا مجال نقل همه آنها نيست (3) . اصول ثابت و اصول متغيراين اختلاف و تعارض ظاهرى سيرت،به كمك بياناتى كه از پيشوايان دين رسيده،براى ما روشن مىكند از نظر اسلام در باب معيشت و لوازم زندگى چيزهايى است كه اصول ثابت و تغيير ناپذير به شمار مىروند و چيزهايى است كه اين طور نيست. يك اصل ثابت و تغيير ناپذير اين است كه يك نفر مسلمان بايد زندگى خود را از زندگى عمومى جدا نداند،بايد زندگى خود را با زندگى عموم تطبيق دهد.معنى ندارد در حالى كه عموم مردم در بدبختى زندگى مىكنند عده ديگر با مستمسك قرار دادن قل من حرم زينة الله التى اخرج لعباده و الطيبات من الرزق (4) در درياى نعمت غوطهور بشوند هر چند فرض كنيم كه از راه حلال به چنگ آورده باشند. خود امام صادق سلام الله عليه كه به اقتضاى زمان،زندگى را بر خاندان خود توسعه داده بود،يك وقت اتفاق افتاد كه نرخ خواربار ترقى كرد و قحط و غلا پديد آمد.به خادم خود فرمود چقدر آذوقه و گندم ذخيره موجود داريم؟عرض كرد:زياد داريم،تا چند ماه ما را بس است.فرمود همه آنها را ببر و در بازار به مردم بفروش،گفت اگر بفروشم ديگر نخواهم توانست گندمى تهيه كنم.فرمود لازم نيست،بعد مثل ساير مردم روز به روز از نانوايى تهيه خواهيم كرد،و دستور داد از آن به بعد خادم نانى كه تهيه مىكند نصف جو و نصف گندم باشد،يعنى از همان نانى باشد كه اكثر مردم استفاده مىكردند.فرمود: من تمكن دارم به فرزندان خودم در اين سختى و تنگدستى نان گندم بدهم،اما دوست دارم خداوند ببيند من با مردم مواسات مىكنم. اصل ثابت و تغيير ناپذير ديگرى كه در همه حال و همه زمانها پسنديده است،زهد به معنى عزت نفس و مناعت طبع و بلند نظرى است كه انسان در همه حال و همه زمانها خوب است نسبتبه امور مادى بى اعتنا باشد،دين را به دنيا،و فضيلت و اخلاق را به پول و مقام نفروشد،به امور مادى به چشم وسيله نگاه كند نه به چشم هدف و مقصد. اما ساير امور كه مربوط به توسعه و تضييق و بود و نبود وسايل زندگى استيك امر ثابت و تغيير ناپذيرى نيست.ممكن است در زمانى تكليف جورى اقتضا كند و در زمانى ديگر جور ديگر،همان طورى كه رسول خدا و على مرتضى عليهما السلام طورى زندگى كردند و ساير ائمه عليهم السلام طور ديگر. قيام يا سكوت؟مثال ديگر كه مثال زدم مساله قيام و سكوت بود.اين مساله هم بسيار قابل بحث است،فرصت نخواهد بود كه در اين جلسه به طور كامل در اطراف اين مطلب بحث كنم.براى نمونه سيد الشهداء سلام الله عليه را از يك طرف،و امام صادق عليه السلام را از طرف ديگر ذكر مىكنم. امام حسين عليه السلام بدون پروا،با آنكه قرائن و نشانهها حتى گفتههاى خود آن حضرت حكايت مىكرد كه شهيد خواهد شد،قيام كرد.ولى امام صادق عليه السلام با آنكه به سراغش رفتند اعتنا ننمود و قيام نكرد،ترجيح داد كه در خانه بنشيند و به كار تعليم و تدريس و ارشاد بپردازد. به ظاهر،تعارض و تناقضى به نظر مىرسد كه اگر در مقابل ظلم بايد قيام كرد و از هيچ خطر پروا نكرد پس چرا امام صادق عليه السلام قيام نكرد بلكه در زندگى مطلقا راه تقيه پيش گرفت،و اگر بايد تقيه كرد و وظيفه امام اين است كه به تعليم و ارشاد و هدايت مردم بپردازد پس چرا امام حسين عليه السلام اين كار را نكرد؟در اينجا لازم است اشارهاى به اوضاع سياسى زمان حضرت صادق عليه السلام بكنم و بعد به جواب اين سؤال بپردازم. اوضاع سياسى در عهد امام صادق (عليه السلام)در زمان امام صادق خلافت از دودمان اموى به دودمان عباسى منتقل شد. عباسيان از بنى هاشماند و عموزادگان علويين به شمار مىروند.در آخر عهد امويين كه كار مروان بن محمد،آخرين خليفه اموى،به عللى سستشد،گروهى از عباسيين و علويين دستبه كار تبليغ و دعوت شدند. علويين دو دسته بودند:بنى الحسن كه اولاد امام مجتبى بودند،و بنى الحسين كه اولاد سيد الشهداء عليهما السلام بودند.غالب بنى الحسين كه در راسشان حضرت صادق عليه السلام بود از فعاليت ابا كردند.مكرر حضرت صادق دعوت شد و نپذيرفت.ابتداى امر سخن در اطراف علويين بود.عباسيين به ظاهر به نفع علويين تبليغ مىكردند.سفاح و منصور و برادر بزرگترشان ابراهيم الامام با محمد بن عبد الله بن الحسن ابن الحسن،معروف به«نفس زكيه»بيعت كردند و حتى منصور-كه بعدها قاتل همين محمد شد-در آغاز امر ركاب عبد الله بن حسن را مىگرفت و مانند يك خدمتكار جامه او را روى زين اسب مرتب مىكرد،زيرا عباسيان مىدانستند كه زمينه و محبوبيت از علويين است.عباسيين مردمى نبودند كه دلشان به حال دين سوخته باشد.هدفشان دنيا بود و چيزى جز مقام و رياست و خلافت نمىخواستند.حضرت صادق عليه السلام از اول از همكارى با اينها امتناع ورزيد. بنى العباس از همان اول كه دعات و مبلغين را مىفرستادند،به نام شخص معين نمىفرستادند،به عنوان«الرضا من آل محمد»يا«الرضى من آل محمد»يعنى«يكى از اهل بيت پيغمبر صلى الله عليه و آله كه شايسته باشد»تبليغ مىكردند و در نهان جاده را براى خود صاف مىكردند.دو نفر از دعات آنها از همه معروفترند،يكى عرب به نام«ابو سلمه خلال»كه در كوفه مخفى مىزيست و ساير دعات و مبلغين را اداره مىكرد و به او«وزير آل محمد»لقب داده بودند،و اولين بار كلمه«وزير»در اسلام به او گفته شد،و يكى ايرانى كه همان سردار معروف،ابو مسلم خراسانى است و به او«امير آل محمد»لقب داده بودند. مطابق نقل مسعودى در مروج الذهب،بعد از كشته شدن ابراهيم امام(برادر بزرگتر سفاح و منصور كه سفاح را وصى و جانشين خود قرار داده بود)نظر ابو سلمه بر اين شد كه دعوت را از عباسيين به علويين متوجه كند.دو نامه به يك مضمون به مدينه نوشت و به وسيله يك نفر فرستاد،يكى براى حضرت صادق عليه السلام كه راس و رئيس بنى الحسين بود و يكى براى عبد الله بن الحسن بن الحسن كه بزرگ بنى الحسن بود.امام صادق عليه السلام به آن نامه اعتنايى نكرد و هنگامى كه فرستاده اصرار كرد و جواب خواست،در حضور خود او نامه را با شعله چراغ سوخت و فرمود جواب نامهات اين است.اما عبد الله بن الحسن فريب خورد و خوشحال شد و با اينكه حضرت صادق عليه السلام به او فرمود كه فايده ندارد و بنى العباس نخواهند گذاشت كار بر تو و فرزندان تو مستقر گردد عبد الله قانع نشد،و قبل از آنكه جواب نامه عبد الله به ابو سلمه برسد سفاح كه به ابو سلمه بدگمان شده بود با جلب نظر و موافقت ابو مسلم ابو سلمه را كشت و شهرت دادند كه خوارج او را كشتهاند،و بعد هم خود عبد الله و فرزندانش گرفتار و كشته شدند.اين بود جريان ابا و امتناع امام صادق عليه السلام از قبول خلافت. علت امتناع امامابا و امتناع امام صادق تنها به اين علت نبود كه مىدانستبنى العباس مانع خواهند شد و آن حضرت را شهيد خواهند كرد.اگر مىدانست كه شهادت آن حضرت براى اسلام و مسلمين اثر بهترى دارد شهادت را انتخاب مىكرد همان طورى كه امام حسين عليه السلام به همين دليل شهادت را انتخاب كرد.در آن عصر-كه به خصوصيات آن اشاره خواهيم كرد-آن چيزى كه بهتر و مفيدتر بود رهبرى يك نهضت علمى و فكرى و تربيتى بود كه اثر آن تا امروز هست،همان طورى كه در عصر امام حسين آن نهضت ضرورت داشت و آن نيز آنطور بجا و مناسب بود كه اثرش هنوز باقى است. جان مطلب همين جاست كه در همه اين كارها،از قيام و جهاد و امر به معروف و نهى از منكرها و از سكوت و تقيهها،بايد به اثر و نتيجه آنها در آن موقع توجه كرد.اينها امورى نيست كه به شكل يك امر تعبدى از قبيل وضو و غسل و نماز و روزه صورت بگيرد.اثر اين كارها در مواقع مختلف و زمانهاى مختلف و اوضاع و شرايط مختلف فرق مىكند.گاهى اثر قيام و جهاد براى اسلام نافعتر است و گاهى اثر سكوت و تقيه.گاهى شكل و صورت قيام فرق مىكند.همه اينها بستگى دارد به خصوصيت عصر و زمان و اوضاع و احوال روز،و يك تشخيص عميق در اين مورد ضرورت دارد،اشتباه تشخيص دادن زيانها به اسلام مىرساند. اوضاع اجتماعى عهد امامامام صادق عليه السلام در عصر و زمانى واقع شد كه علاوه بر حوادث سياسى،يك سلسله حوادث اجتماعى و پيچيدگيها و ابهامهاى فكرى و روحى پيدا شده بود،لازمتر اين بود كه امام صادق جهاد خود را در اين جبهه آغاز كند.مقتضيات زمان امام صادق عليه السلام كه در نيمه اول قرن دوم مىزيستبا زمان سيد الشهداء عليه السلام كه در حدود نيمه قرن اول بود خيلى فرق داشت. در حدود نيمه قرن اول در داخل كشور اسلامى براى مردانى كه مىخواستند به اسلام خدمت كنند يك جبهه بيشتر وجود نداشت و آن جبهه مبارزه با دستگاه فاسد خلافتبود،ساير جبههها هنوز به وجود نيامده بود و يا اگر به وجود آمده بود اهميتى پيدا نكرده بود،حوادث عالم اسلام همه مربوط به دستگاه خلافتبود و مردم از لحاظ روحى و فكرى هنوز به بساطت و سادگى صدر اول زندگى مىكردند.اما بعدها و در زمانهاى بعد تدريجا به علل مختلف جبهههاى ديگر به وجود آمد،جبهههاى علمى و فكرى.يك نهضت علمى و فكرى و فرهنگى عظيم در ميان مسلمين آغاز شد.نحلهها و مذهبها در اصول دين و فروع دين پيدا شدند.به قول يكى از مورخين،مسلمانان در اين وقت از ميدان جنگ و لشكر كشى متوجه فتح دروازههاى علم و فرهنگ شدند.علوم اسلامى در حال تدوين بود.در اين زمان يعنى در زمان امام صادق عليه السلام از يك طرف زد و خورد امويها و عباسيها فترتى به وجود آورد و مانع بيان حقايق را تا حدى از بين برد،و از طرف ديگر در ميان مسلمانان يك شور و هيجان براى فهميدن و تحقيق پيدا شد،لازم بود شخصى مثل امام صادق عليه السلام اين جبهه را رهبرى كند و بساط تعليم و ارشاد خود را بگستراند و به حل معضلات علمى در معارف و احكام و اخلاق بپردازد. در زمانهاى قبل همچو زمينهها نبود،همچو استعداد و قابليت و شور و هيجانى در مردم نبود. در تاريخ زندگى امام صادق عليه السلام يك جا مىبينيم زنادقه و دهريينى از قبيل ابن ابى العوجا و ابو شاكر ديصانى و حتى ابن مقفع مىآيند و با آن حضرت محاجه مىكنند و جوابهاى كافى مىگيرند.احتجاجات بسيار مفصل و طولانى از آن حضرت در اين زمينهها باقى است كه به راستى اعجاب آور است.توحيد مفضل كه رسالهاى است طولانى در اين زمينه، در اثر يك مباحثه بين مفضل از اصحاب آن حضرت و بين يك نفر دهرى مسلك و رجوع كردن مفضل به امام صادق عليه السلام پديد آمد. در جاى ديگر مىبينيم كه اكابر معتزله از قبيل عمرو بن عبيد و واصل بن عطا كه مردمان مفكرى بودند مىآمدند و در مسائل الهى يا مسائل اجتماعى سؤال و جواب مىكردند و مىرفتند. در جاى ديگر فقهاى بزرگ آن عصر را مىبينيم كه يا شاگردان آن حضرتند و يا بعضى از آنها مىآمدند و از آن حضرت سؤالاتى مىكردند.ابو حنيفه و مالك معاصر امام صادقاند و هر دو از محضر امام عليه السلام استفاده كردهاند.شافعى و احمد بن حنبل شاگردان شاگردان آن حضرتند.مالك در مدينه بود و مكرر به حضور امام عليه السلام مىآمد و خود او مىگويد وقتى كه به حضورش مىرسيدم و به من احترام مىكرد خيلى خرسند مىشدم و خدا را شكر مىكردم كه او به من محبت دارد.مالك درباره امام صادق مىگويد:«كان من عظماء العباد و اكابر الزهاد و الذين يخشون الله عز و جل،و كان كثير الحديث،طيب المجالسة،كثير الفوائد.»يعنى از بزرگان و اكابر عباد و زهاد بود و از كسانى بود كه خوف و خشيت الهى در دلش قرار داشت.او مردى بود كه حديث پيغمبر را زياد مىدانست،خوش محضر بود،مجلسش پر فايده بود.و باز مالك مىگويد:«ما رات عين و لا سمعت اذن و لا خطر على قلب بشر افضل من جعفر بن محمد.»يعنى چشمى نديده و گوشى نشنيده و به دلى خطور نكرده كسى از جعفر بن محمد فاضلتر باشد.ابو حنيفه مىگفت:«ما رايت افقه من جعفر بن محمد»از جعفر بن محمد فقيهتر و داناتر نديدم.مىگويد وقتى كه جعفر بن محمد به امر منصور به عراق آمد منصور به من گفت كه سختترين مسائل را براى سؤال از او تهيه كنم.من چهل مساله اينچنين تهيه كردم و رفتم به مجلسش. منصور مرا معرفى كرد،امام فرمود او را مىشناسم،پيش ما آمده است.بعد به امر منصور مسائل را طرح كردم.در جواب هر يك فرمود عقيده شما علماى عراق اين است،عقيده فقهاى مدينه اين است،و خودش گاه با ما موافقت مىكرد و گاه با اهل مدينه،گاهى هم نظر سومى مىداد. در جاى ديگر متصوفه را مىبينيم كه به حضور آن حضرت رفت و آمد و سؤال و جواب مىكردند كه نمونه مختصرى از آن را قبلا عرض كردم. زمان امام صادق عليه السلام زمانى بود كه برخورد افكار و آراء و جنگ عقايد شروع شده بود و ضرورت ايجاب مىكرد كه امام كوشش خود را در اين صحنه و اين جبهه قرار دهد.هميشه بايد در اين گونه امور به اثر كار توجه داشت.سيد الشهداء عليه السلام دانست كه شهادتش اثر مفيد دارد،قيام كرد و شهيد شد و اثرش هنوز هم باقى است.امام صادق عليه السلام فرصت را براى تعليم و تاسيس كانون علمى مناسب ديد،به اين كار همت گماشت.بغداد كه كانون جنبش علمى اسلامى صدر اسلام است در زمان امام صادق عليه السلام بنا شد.ظاهرا ايشان آخر عمر سفرى به بغداد آمده است.اثر امام صادق عليه السلام است كه مىبينيم شيعه،در مقدم ساير فرق،در علوم اسلامى پيشقدم و مؤسس شد و يا لا اقل دوش به دوش ديگران حركت كرد و در همه رشتهها از ادب و تفسير و فقه و كلام و فلسفه و عرفان و نجوم و رياضى و تاريخ و جغرافى كتابها نوشت و رجال بزرگ بيرون داد،عالىترين و نفيسترين آثار علمى را به جهان تحويل داد.اگر امروز مىبينيم اصلاح طلبانى به رسميت مذهب شيعه-بعد از هزار سال-اقرار و اعتراف مىكنند به خاطر اين است كه شيعه يك مكتب واقعى اسلامى است و آثار شيعى در هر رشته نشان مىدهد كه ديگر نمىتوان اتهامات سياسى به آن بست.اين آثار مولود ايمان و عقيده است،سياست نمىتواند اينچنين فقه يا اخلاق يا فلسفه و عرفان يا تفسير و حديثى به وجود آورد.رسميت امروز شيعه معلول طرز كار و عمل آن روز امام صادق سلام الله عليه است. مقصود اين است كه ائمه اطهار در هر زمانى مصلحت اسلام و مسلمين را در نظر مىگرفتند و چون دورهها و زمانها و مقتضيات زمان و مكان تغيير مىكرد خواه و ناخواه همان طور رفتار مىكردند كه مصالح اسلامى اقتضا مىكرد و در هر زمان جبههاى مخصوص و شكلى نو از جهاد به وجود مىآمد و آنها با بصيرت كامل آن جبههها را تشخيص مىدادند. اين تعارضها نه تنها تعارض واقعى نيست،بلكه بهترين درس آموزنده استبراى كسانى كه روح و عقل و فكر مستقيمى داشته باشند،جبهه شناس باشند و بتوانند مقتضيات هر عصر و زمانى را درك كنند كه چگونه مصالح اسلامى اقتضا مىكند كه يك وقت مثل زمان سيد الشهداء عليه السلام نهضت آنها شكل قيام به سيف به خود بگيرد و يك زمان مثل زمان امام صادق عليه السلام شكل تعليم و ارشاد و توسعه تعليمات عمومى و تقويت مغزها و فكرها پيدا كند و يك قتشكل ديگر. ان فى ذلك لذكرى لمن كان له قلب او القى السمع و هو شهيد (5) . پىنوشتها:1- اين سخنرانى در 25 شوال 1381 هجرى قمرى به مناسبت وفات امام صادق عليه السلام ايراد شده است. 2- نهج البلاغه،خطبه 200. 3- به كتاب كافى،ج 5/ص 65 الى 70 و جلد اول داستان راستان تحت عنوان«امام صادق و متصوفه»مراجعه شود. 4- اعراف/32. 5- ق/37. مجموعه آثار جلد 18 صفحه 35 [ چهارشنبه بیست و هشتم دی 1390 ] [ 23:58 ] [ رضوانی ]
روز21دی ماه ازبرخی دوستان مطلع شدم که سازمان هزینه ی برگشت مبلغین که در محرم اعزام شده بود راپرداخت میکند فرصتی شد به آنجا سرزدم چند نفراز مبلغان نیز بودند,وقتی وارد بخش افغانستان شدیم گفتند برایتان پیامک آمده است؟گفتم :خیر.
پس برای چه آمدید ؟گفتم: هزینه ی برگشت. فورا اسمم راجستجوکرد وگفت:دیر رفتید به شما تعلق نمیگیرد2/9/09پول گرفتید و7/9/خارج شده اید باید چهارم خارج می شدید. روی صندلی نشستیم چند نفر رفتند ما دو نفرماندیم او ششم دیماه خارج شده بود به اوهم تعلق نمیگرفت سئوال نمود چرا؟جواب شنیدیم شما در ورقه ثبت نام تان ولایت غزنی زدید ولی به هرات رفتید .کار شناس افغانستان میگوید :«فقط یک نفر به قندهار رفته در راه بازگشت در اتوبوس با بقیه نقل نموده حالا همه شان می گویند ما قندهار رفتیم»این سخن که هیچ مبنا ومدرکی ندارد جزسوءظن وبد گمانی به مبلغین, درحالی ابراز می شد که نگاهها,رفتارها وکنایه ها شان سرا پا توهین وتحقیر مبلغین اعزامی بود.او خیال میکردطلاب افغانستان که از طرف سازمان اعزام شده هیچ دغدغه ی برای تبلیغ ندارند فقط برای گرفتن مبلغ 150یورویی سازمان در سرمای سرد زمستان ازخانه وکاشانه دور می شوند مدتی را درهرات میگذرانند وبرمیگردند. گرچه این سخن در همان جا بااعتراض ما مواجه شدوگفتیم تعداد زیادی از دوستان به شهرهای مختلف رفتند ازجمله قندهار,ترینکوت,دل آرام,گرشک,هلمند ,نیمروز,کابل و... ولی او با نگاههای تحقیر آمیزش همچنان به حرف خود اصرار می ورزید از من سئوال کردند کجا رفته بودی؟کفتم :کابل.در جوابم با حالتی خاصی که بیانگر بی اعتمادی او به حرف هایم بود گفت :کابل یا هرات ؟ این سئوال ها وسخنان قبلی او به این معنی است که شما همگی دروغ میگوئید فقط از مرز خارج شده در هرات می مانید بعد بر میگردید واز سازمان هزینه میخواهید این در حالی است که ملاک مشخصی برای پرداخت هزینه سفربه مبلغان نداشتند دو نفر از دوستان مبلغ که باهم در یک ماشین از مشهدبه مرز رفته وبا هم خارج شده بود به یکی هزینه تعلق می گرفت وبه دیگری خیر.وقتی که با اعترض مبلغان مواجه میشوند می گویند دست ما نیست,سعی مان را میکنیم اگر دادند در خدمت هستیم . حال سخن اینجا است که اگر سازمان بین المللی تبلیغ به مبلغان اعتماد ندارند وخیال میکنند که صرف برای گرفتند هزینه 150یورویی میروند ودغدغه ی تبلیغ ندارند چرا آنها را اعزام میکنند؟کدام مبلغی پیدا میشود که با این هزینه از مرزها ی جمهوری اسلامی خارج شود؟با مشکلات عدیده ی که وجود دارد وصدها خطرآنها را تهدید میکند,درحالیکه هزینه تبلیغ در شهرهای داخل ایران حد اقل مبلغ یک میلیون تومان در دهه اول محرم است .وهریک از مبلغین اعزامی اگر از طریق سازمان به کشور دیگری نمیرفت در داخل ایران بیش از پرداختی سازمان بدست می آورد,این نشان دهنده عزم واراده وهمت آنها است واینکه خیلی دنبال سود مادی هم نبوده اند, اگر این تحقیر ها وتوهین ها در یک اداره دیگری اتفاق می افتاد شاید برایم عادی می نمود اما از سازمان بین المللی تبیلغ که دم از اسلام میزند وخود را سردمدار ترویج اسلام ناب محمدی میداند قابل قبول نیست. کنایه های تحقیر آمیز آنهاهمانند تیغی قلب انسان را مجروح میکند که هرگز التیام نخواهد یافت زیراهر وقت که از تبلیغ وسازمان سخن به میان می آید نا خود آگاه دلم به آنجا میرود ویاد آن حرفهای می افتد که مرا تکذیب میکرد با آن همه زحمتی که در سرمای سرد زمستان کشیده بودم ,جلوی چشمانم منظره های متصور میشود که روحم از آن آزرده خاطر شده بود ودوباره جراحت قلبم تازه وتازتر می شود. مهم نیست این وضعیت دیگر برای مان عادی شده است,اما چون از سازمان بین المللی تبلیغ انتظاری دیگری بود وخلاف انتظار ظاهر شد این چند سطر را نوشتم که بدانید آنجا هم تفاوتی با یک اداره معمولی ندارد. بهترین مکان برای برای مبلغین که به خارج اعزام میشوند مجتمع آموزش عالی فقه «حجتیه»است که از اول تمام هزینه ها مشخص است وبدون هیچگونه معطلی خیلی زود به مبلغین پرداخت میشوند ومسئولینش رفتار بسیار مناسب وشایسته ی هم دارند که من از آنها تشکر میکنم .بهر حال از خداوند متعال میخواهم که زحمت مبلغین محترم را بدون اجروثواب نگذارد وپاداش عظیم عنایت فرماید .انشاءاللهموضوعات مرتبط: توهین به مبلغین درسازمان بین المللی تبلیغ [ جمعه بیست و سوم دی 1390 ] [ 8:9 ] [ رضوانی ]
جابر به کربلا آمده است؛ مردي که هر چند امروز نابيناست، روزگاري سيماي زيباي پيامبر، شکوه و هيبت علي (ع)، صورت دلاراي حسن، آرامش و نفوذ نگاه حسين، درخشش چهره زينالعابدين و حتي پنجمين امام را ديده است؛ مردي که در روزگار جواني، خاطرات پيامبر را مينوشت و سالهاي پس از پيامبر، آشنا و همراه و خويشاوند اهل بيت بود، اينک با عطيه کوفي به کربلا آمده است. روز بيستم ماه صفر است؛ جابر از غسل فرات بازگشته است، پيراهني بلند و سپيد بر تن دارد و عطر سُعد که بر پيراهن زده، همراه نسيم در فضاي کربلا ميپيچد. گامها را آهسته برميدارد و با هر گام ذکر ميگويد. کم کم به مزاري که سي و هفت روز پيش سرانگشت امام سجاد (ع) بر آن نگاشت که: «هذا قبر حسين بن علي (ع) الذي قتلوه عطشانا» نزديک ميشود. بوي سيب در هوا موج ميزند. جابر و عطيه کوفي به گودال قتلگاه ميرسند؛ همانجا که عزيزترين و محبوبترين انسان، پاره پاره و بيسر آرميده است. جابر از عطيه ميخواهد تا دستش را بر مزار حسين بگذارد. شانههاي پير ميلرزد، اشک، محاسن بلند و سپيدش را مينوردد و بر پيراهن بلند و سپيد مينشيند. جابر گونهها را به خاک مزار نزديک ميکند و سه بار فرياد ميزند: «الله اکبر، الله اکبر، الله اکبر» و بيهوش بر زمين ميافتد. عطيه سيماي جابر را به آبي مينوازد و پير سوگوار کربلا چشم ميگشاید. ديگر بار ميگريد و سه بار زمزمه ميکند: «ياحسين، ياحسين، ياحسين». هیچ پاسخی نمیآید. جابر، گونه بر خاک میگذارد و سوگمندانه مینالد: حبیب لا یجیب حبیبه؟ آیا دوست، پاسخ دوست را نمیدهد؟ جابر پاسخ خویش را خود میدهد: چگونه میتوانی پاسخم گویی که میان سر و بدنت فرسنگها فاصله افکندهاند؟ ای حسین، شهادت میدهم که تو فرزند آخرین پیامبری. فرزند سرور مؤمنان، تو همپیمان و همسوگند تقوایی. پنجمین تن از اصحاب کسا و فرزند فاطمه زهرا (س) و چرا چنین نباشی که از انگشتان رسول خدا، غذا خوردی و در دامان امام تقوا پیشگان بالیدی و از سینه ایمان شیر نوشیدی و با اسلام از شیر گسستی. زندگی سعادتمند و مرگ شرافتمدانه داشت و به پای دوست قطره قطره بر خاک چکیدی. جابر میگریست. زیارتنامه میخواند و صدای اندوهناک او در وسعت خاموش کربلا، تارهای فضار را میلرزاند. گاه خاک را میبوسید و گاه میبویید و گاه در سکوت آنسان که گویی به صدایی گوش سپرده است، سر بر میگرفت و به نقطهای خیره میماند. دیگر بار، دست بر مزار حسین نهاد و گفت: گواهی میدهم رهپوی راهی شدی که برادرت یحییبنزکریا مسافر آن بود. او با منکر و زشتی و پلشتی درافتاد و سر در تشت، پیش روی ستمگر نشست و تو نیز سر در تشت، به پاس سیتز با ستم، جلوی شقاوت پیشگان نشستی. جابر برخاست. صحرا را میبویید و با هر بار، بر یکی از صحابه سلام میداد. سلام بر عباس، سلام بر اکبر، سلام بر قاسم، سلام بر عبدالله رضیع، سلام بر حبیب، سلام بر مسلم و سلام بر ... . سکوت کرد. اشک دمی درنگ نداشت. سیمای سپید جابر در درخشش قطرههای اشک شکوه و شوکتی خاص یافته بود. مکثی کرد. آن گاه با انگشت به مزار مولای غیور و غریب اشارت کرد و گفت: سوگند به آن کسی که محمد را به پیامبری برانگیخت. با شما در کاری که انجام دادید، شریکیم؛ یعنی شریک در شهادت، ایثار، پاکبازی، شکیبایی و فداکاری. عطیه در شگفت شد؛ چگونه ممکن است من و جابر که در کربلا نبودهایم، شمشیر نزدهایم، خونی نبخشیدهایم و سری نیفشاندهایم، با حسین شریک و همراه باشیم؟! عطیه در شگفت از این سخن، سکوت را شکست و آرام و نرم گفت: مولای من، چگونه ممکن است؟ ما کوهی را بالا نرفتیم، در هیچ وادی و سرزمین، همراهی و همگامی حسین نکردیم، شمشیری از نیام نکشیدیم و با هیچ دشمنی نجنگیدیم؟ اما اینان جان بر دست گرفتند، در نهایت عطش، در خون غلتیدند، همسرانشان سوگوار و فرزندانشان در سوگ پدر نشستند، چگونه ممکن است؟ چگونه؟ جابر گفت: عطیه، از محبوبم رسول خدا شنیدم که فرمود: من احب عمل قوم اشرک فی عملهم و الذی بعث محمدا بالحق نبیا ان نیتی و نیه اصحابی علی ما مضی علیه الحسین و اصحابه. هر آن کس که گروهی را دوست بدارد، با آنان است و هر کس کار گروهی را بپسندد و بپذیرد در کارشان شریک و همراه است. سوگند به آن کسی که پیامبر را به حقیقت و راستی به پیامبری برانگیخت. نیت و انگیزه من و یارانم همان نیت و انگیزهای است که حسین و اصحابش در راه آن جان باختند. اربعین، روز همدلی و هماهنگی است؛ با آهنگ درای کاروان حسین. روز تصحیح روش و منش است. روز شریک شدن در نهضت حسین. در اربعین، جابروار، دلها را به کربلا باید آورد و در آیینه روشن کربلا، دل را کاوید تا روشن شود چه اندازه روشنای حسین دارد و تا چه اندازه با حسین و مکتب او همراه است. اربعین، روز سنجش فاصله خویش با حسین و یاران پاکباز اوست. روز دوستی است. روز پرسش از قلب است که تو با حسین چگونهای؟ با آرمان و ایمان او چه نسبتی داری؟ روز اربعین، یعنی تلاش در شریک شدن با حسین. در این روز باید پرسید کدام سرمایه را با خویش به کربلا آوردهایم تا در نهضت حسین سهیم باشیم؟! سرمایهای از عشق، اخلاص، ایثار، عبودیت، رحمت، ایمان، شوریدگی و شهادتطلبی باید تا با حسین همرنگ و همراه شویم. اربعین؛ یعنی غسل در فرات و سراپا حضور، برای درک محضر حسین. اربعین، یعنی جابرانه به کربلا آمدن. عاشقانه با حسین سخن گفتن و عارفانه مکتب و راه و آرمان او را مرور کردن. اربعین، گسترش عشق است، انتشار محبت است، تکثیر شعلهای است که در جان صحابه بود و جستوجوی شوری است که شیداییان کربلا را تا قله توصیفناپذیر شهادت برکشید. اربعین شرکت در مراسم شهادت است. حضور در بزم حسین است؛ هرچند بیشمشیر، هرچند بی شهادت، اما عاشق و صادق و لایق. آنچنان که اگر عاشورا میبود، همان گونه سر میباختیم که حبیب، همان گونه دست میافشاندیم که عباس، همان سان بر قدم امام مینهادیم و گذشتههای تار را با تیغ توبه میگسستیم که حر. اربعین یعنی تصحیح نیت، انطباق نیت و انگیزه با همان نیت و انگیزه سترگی که در نگاه صحابه حسین میدرخشید. همان نیت که وهب را در شیرینترین لحظههای زندگی، با همسر به کربلا آورد. همان نیت که در نماز ظهر عاشورا، جان سعیدبن عبدلله و عمروبن قرظه انصاری را سپر تیرها ساخت تا با بالی از تیرها در وسعت ملکوت پر بگشایند. اربعین، هماهنگی آهنگ قلب است با ضربان قلب حسین و یارانش؛ قلبهایی که آسمان و زمین به آهنگی عاشقانهتر از آنها گوش نسپرده و خوبی پاکتر از آنان را که چونان فوارهای در هرم داغ صحرا در نهایت عطش و در باران تیز و تیغ و جنون جوشیده ندیده است. اربعین یعنی با حسین شریک شدن و کسی میتواند با حسین شریک باشد که آن وقت شرک بر مزرعه جانش نیفتاده و آزمندی شمر و آزمندی عمرسعدی روحش را تباه و سیاه نساخته باشد. موضوعات مرتبط: روز گسترش عشق [ جمعه بیست و سوم دی 1390 ] [ 7:6 ] [ رضوانی ]
فروش سهمیه روغن شاگردان منطقه سفید غو ورس توسط مدیران معارف نمایندگان مردم در شورای ولایتی بامیان، مسئولان ریاست معارف این ولایت را متهم به فساد اداری نموده و می گویند مواد مساعدت شده به مکاتب این ولایت که باید به طور رایگان به دانش آموزان مکاتب توزیع می گردید، توسط مسئولین ریاست معارف این ولایت، در بازارهای کابل به فروش رسیده است. واحدی بهشتی یکی از اعضای شورای ولایتی بامیان دریکم جنوری 2012به پایگاه اطلاع رسانی صدای جوان گفته است .در سال روان دو موتر روغن که توسط سازمان خوراکی ملل متحد(WFP) به معارف بامیان مساعدت شده بود تا به دانش آموزان در مکاتب توزیع گردد توسط مسئولین ریاست معارف این ولایت در بازارهای کابل فروخته شده است". بهشتی افزود:" این دو موتر روغن از منطقه شیوقل سفیدغو ولسوالی ورس بامیان بارگیری گردیده و در بازار چهار راهی حاجی نوروز واقع در دشت برچی از مربوطات غرب کابل به فروش رسیده است".
موضوعات مرتبط: مدیران روغن فروش [ دوشنبه نوزدهم دی 1390 ] [ 15:51 ] [ رضوانی ]
همراه با چند نفر ازدوستان درمحرم 1433جهت اعزام به افغاستان در سازمان فرهنگ وارتباطات ثبت نام کرده بودیم .اسامی واجدین شرایط اعلام شد ونام تمامی دوستان درآن وجود داشت زیرا فصل زمستان بود وهوا سرد ,همه کسانیکه ثبت نام کرده بودند به سختی به حد نساب سازمان میرسید موضوعات مرتبط: خاطرات تبلیغ [ چهارشنبه چهاردهم دی 1390 ] [ 6:23 ] [ رضوانی ]
سازمان برای پرداخت مبلغ 150 یورو آنقدر این دست وآندست کرد که تا چند روز مانده به محرم هنوز در قم بودیم .هر روز که سوال می شد به روز بعد موکول می کرد ازقبل از ظهر به بعد ازظهر واز بعد ازظهر به فردا بالاخره تصمیم گرفتند سه روز مانده به اول محرم سفر خرجی ناچیز مبلغین را دریک نصف روز بین آنها توزیع کنند بیش از حد ازدحام شده بود .گفته می شد علت این امر آن استکه کارمندان سازمان به همدیگر اعتماد ندارند ؛زیرا دراین اواخر تقریبا هر روزاز گوشه کنار ایران خبر از اختلاس شنیده می شد .درآن روز هم فرد اصل کاره از تهران آمده بود میخواست به دست خود پول توزیع کند وازانجام درست کارها مطمئن باشد به هر سه نفر یک عدد 500 یورویی میداد, خورد کردن وتقسیم آن درد سری عجیبی شده بود صرافی ها از خورد کردن آن خود داری می کرد وتبانی کرده بود که به قیمت پایین تری بردارد بعد از جنجال های زیاد هرکس به طریقی مشکل شان را حل کردند.
موضوعات مرتبط: اعطای سازمان [ چهارشنبه چهاردهم دی 1390 ] [ 6:22 ] [ رضوانی ]
فردای آن روز جهت تهیه بلیط قطاربه دفاتر ونمایندگی های فروش بلیط مراجعه کردیم دوستان هماهنگ نبودند زیاد معطل شدیم بلیط قطار های اتوبوسی از دست رفت .به ناچار بلیط قطار درجه 1 شش تخته از ایستگاه محمدیه قم تهیه کردیم ودرازای هربلیط مبلغ 24000 تومان پرداخت نمودیم قرار بود ساعت 10شب سوار قطار شویم .ساعت 8شب شده بود ازخانه ها بیرون زدیم وبه ایستگاه راه آهن وسط شهر آمدیم بعد از حدود نیم ساعت معطلی با یک اتوبوس که مسافران قطار را تا ایستگاه محمدیه میبرد به آنجا رفتیم ؛از هرکسی سوال میکردیم قطار 10شب مشهد کی به محمدیه میرسد با بد اخلاقی تمام می گفت 01 بعد از نصف شب.هنوزبه قطار سوار نشده به کام مان تلخ شد بعد از سه ساعت معطلی وسر گردانی بالاخره قطار به آنجا رسید .سوار شدیم با خود حساب می کردیم که حدود 12یا 01بعد از ظهر فردا به مشهد خواهیم رسید
موضوعات مرتبط: حسرت قطار اتوبوسی [ چهارشنبه چهاردهم دی 1390 ] [ 6:20 ] [ رضوانی ]
غافل از اینکه ...حدود 07شب به مشد رسیدیم در ایستگاه راآهن مشهد به بخش رسیدگی به شکایات مراجعه نموده از تاخیر غیر متعارف شکایت نمودیم تعداد زیادی از مسافرین ایرانی هم شکایت داشتند ,جواب شنیدیم که می گفت:ازهنگام حرکت قطار از مبداباید بیش از چهار ساعت تاخیر داشته باشد تاپرداخت خسارت تعلق بیگیرد .که اگر چنین می شد باید به هر مسافر نصف مبلغ بلیط را پس میدادند .هوا بسیار سرد وبارانی وازدحام جمعیت زیاد بود از دکه ی که به مسافران نوبت تاکسی میداد خواستیم یک تاکسی بیگیریم گفتند نداریم,ازخیابان گذشتیم وبا یک پیکان به مدرسه امام رضا (ع) رفته شب رادرآنجا سپری نمودیم روز بعد از دفتر آقای مصباح حضرت آیت الله فیاض خبر گرفتیم مجلس روضه برپا بود دو نفر سخنرانی کردند بسیار جالب وحرفه ی صحبت می کردند با زبان ساده ولی جذاب. یکی آنها پاسخ شبهاتی را گفت که از طرف وهابیت وبعضی اهل سنت بر ضد شیعه مطرح میشود قابل استفاده بود .روز بعد حدود ساعت 7صح بود که به ترمینال مراجعه نمودیم وبا یک اتوبوس بسیار قدیمی که1700تومان کرایه میگرفت به سمت تایباد حرکت نمودیم به رفقا می گفتم می خواهید با این اتوبوس بروید که مسافرت با قطار را جبران کرده باشید .دوستان معتقد بود که با این کارها جبران نمیشود ظهردر تایباد بودیم بعد از کمی معطلی به طرف مرزراه افتادیم هنگام ثبت خروج ومراجعت تعداد زیادی از افغانستانی ها را دیدم که رد مرز شده بود وبا وضعیت بسیار بدی حتی بعضا بدون لباس مناسب برای فصل زمستان از سرما به خود می لرزید؛ کاملا معلوم بود که از سر کار گرفته اند واجازه نداده اند که اقوام آنها لباس مناسبتری برای شان بیاورند.دو نفر از سربازان ایتالیای درپشت دروازه مزی ایستاده بودند با اشاره به دوستان به زبان انگیسی میگفت اینها معلم هستند.
موضوعات مرتبط: درمشهد [ چهارشنبه چهاردهم دی 1390 ] [ 6:18 ] [ رضوانی ]
وقتی به خاک افغانستان رسیدیم بچه های کم سن وسال را میدیدم که هر کدام به اصطلاح افغانستان با یک عدد کراچی (گاری یا فرغون)به این طرف وآن طرف می رفت وبه کیف وساک مسافران گیر میداد والتماس میکرد که اجازه دهند حتی با دویست تومان ایرانی کیف شان را تا ایستگاه ماشین های هرات ببرد من هم به یکی از آنها که خیلی التماس می کرد دلم سوخت کیف کوچکم را روی گاری او گذاشتم ,به آن طرف که رسیدیم اصل ماجرا شروع شد با چنگ ودندان چسپیده بود مبلغ صد افغانی میخواست با یک عالم جنجال وگیر کش وبه کمک بعضی از دوستان بالاخره مسئله را تمام کردیم هزار تومان ایرانی بهش دادم وبا ناراحتی ازهم جدا شدیم .تازه فهمیدم که به این جور افراد اصلا دل سوختنی نیست
موضوعات مرتبط: دلسوزی بیجا [ چهارشنبه چهاردهم دی 1390 ] [ 6:13 ] [ رضوانی ]
یکی هم میخواست در بین راه پول صرف کند با صدای بلند اعلام می کرد هر هزار تومان را به چهل افغانی میخرد با خودم فکر کردم که اگر راست بگوید خیلی خوب است پسره ی که ساکم را با فرغون میبرد گفت :اینها بخاطر؛ نفت این قدر ارزان میخرد مبلغ 100000 تومان دادم تا چهار هزار افغانی بیگیرم او گفت باید20000 تومان دیگر هم بدهم تا 4000 افغانی بیشود متوجه شدم سر افراد ناآگا که از صرف اطلاعی ندارد کلاه میگذارد پولم را از دستش گرفتم وراهم ادامه دادم .
موضوعات مرتبط: نرخ صرافی در مرز [ چهارشنبه چهاردهم دی 1390 ] [ 6:12 ] [ رضوانی ]
به ماشین های افغاستانی مستقر در مرز رسیدیم که منتظر رسیدن مسافر بودند حدود 25تا 30 نفر از رانندگان دور مارا گرفتند هریک تلاش می کرد مسافران را از آن خودش کند بعد از جار وجنجال زیاد بالاخره با یکی از رانندگان توافق که فی نفر 200 افغانی مارا تا هرات ببرد جمعی بسیار دوستانه بود گرچه فضای یک ماشین سراچه برای 7 نفر خیلی کوچک است واز نظر جا در مضیقه بودیم اما خیلی خوش گذشت مستقیم به مهمان خانه مدرسه خاتم انبیاء(ص) حضرت آیت الله محقق کابلی در محل حاج عباس یا همان بابا حاجی رفتیم ؛تعداد زیاد از دوستان مبلغ در آنجا حضور داشتند ومنتظر بودند که متقاضیان روحانی از اطراف مرجعه کنند واطلاع دهند که در کدام محله مجلس عزاداری برپا است وروحانی میخواهد بعداز حدود دوروز متقاضی پیدا شد وعده ی از دوستان به قل اردوی هرات؛قندهار؛ ترینکوت وهلمند رفتند تا در پادگان های اردوی ملی که در روزهای تاسوعا وعاشورا سیاه پوش ومجلس عزای رسمی برپا است اجرای برنامه کنند.
موضوعات مرتبط: خاک میهن [ چهارشنبه چهاردهم دی 1390 ] [ 6:11 ] [ رضوانی ]
|
||||||
| [ طراحی : نایت اسکین ] [ Weblog Themes By : night skin ] | ||||||